آمار و ارقام جهانی حکایت از آن می کند که حدود 10 درصد از کل جمعیت جهان را سالمندان یا گروه سنی 60 ، 65 ساله به بالا( دربرخی از جوامع 60 سالگی و در بعضی دیگر از جمله کشورمان 65 سالگی مبنای گروه سنی سالمند است ) تشکیل می دهند و پیش بینی شده که تا حدود 30 سال آینده به نزدیک به ده برابر میزان کنونی خواهد رسید .

در کشور ما نیز اکنون جمعیت سالمندان به بیش از 5 میلیون یا نزدیک به 13 درصد جمعیت کشور رسیده و با توجه به رشد جهانی تعداد سالمندان در ایران نیز ظرف یکی دو دهه آینده ، جهش چشمگیری خواهد داشت .

مساله سالمندی در هر جامعه ای ، جدا از وجه اشتراک هایی که از نظر تامین هزینه زندگی ، درمان ، رفاه و ... به عنوان یک اصل پذیرفته و نهادینه شده در نظام های تامین اجتماعی با هم دارند ، دیدگاه هر جامعه با توجه به فرهنگ و خصوصیات حاکم بر آن نسبت به سالمندی و سالمندان تفاوت ماهوی دارد.

در ایران آمار و ارقام منتشر شده حکایت از آن می کند که هنوز تعداد قابل توجهی از سالمندان یا به عبارت دیگر 30 درصد سالمندان در کنار فرزندان و فرزند زادگان خود زندگی می کنند و تعداد اندکی ( حدود 7 درصد ) از سالمندان کشور تنها زندگی می کنند.

این در حالیست که در اکثر جوامع غربی سالمندان به تنهایی یا در خانه سالمندان زندگی می کنند که به باور بیشتر متخصصان حوزه طب سالمندی ( جسمی وروانی ) انزوا و جدایی از جامعه خود یک عامل مهم در بروز مشکلات جسمی و بیماری های روحی است .

اما آنچه که زنگ خطر را در جامعه ما به صدا در آورده ، ترویج تفکر یا ایده ای است که طی سال  های اخیر زمینه طرد سالمندان را از خانواده ها فراهم کرده است.

همراه با بی توجهی به قشر سالمند در خانواده ها ، بحران های موجود در میان اعضای مهمترین نهاد اجتماعی باعث بروز تاثیرات نامطلوبی در جامعه ایرانی شده است .

نسترن حسنلی استاد دانشگاه و روانشناس خانواده در این زمینه خاطرنشان کرده زندگی تمام اقشار و نسل ها در کنار یکدیگر از دلایل استحکام خانواده ها در گذشته بوده و نادیده گرفتن قشر سالمند در نهاد خانواده ، که پدیده ای تازه در جامعه ما است ،  تاثیرات ناگواری در جامعه برجای گذاشته است .

این استاد دانشگاه براین باور است که مهمترین ویژگی که سالمندان دارند نیاز به توجه است و این قشر دوست دارند مانند جوانی مورد توجه و عنایت اطرافیان قرار گیرند.

احساس منزوی شدن و ناکار آمدی ب دلیل عدم توجه به سالمندان و مورد استفاده واقع نشدن آنان ، دراین قشر بروز می کند و نسل امروز نتوانسته اند سالمندان را به سوی خود جذب کنند.

به عقیده حسنلی جامعه ایرانی به صورت ذاتی و جامعه شناختی خواهان زیر پوشش قراردادن تمام اعضای خانواده است .

روانشناس و مشاور خانواده معتقد است بهره گیری از سالمندان و بازنشستگان در محیط های کاری زمان زیاد برای آموزش قشر جوان را کاهش می دهد و در کنار آن احساس غیر مفید بودن را نیز از سالمندان و بازنشستگان دور می کند.