پایگاه اینترنتی روزنامه " واشنگتن پست " چاپ آمریکا اخیرا مقاله ای تحت عنوان " پیری و سالمندی نسبت به گذشته در حال تغییر است " به قلم ویلیام سیلتن منتشر کرده که اگرچه تغییر روحیات و شرایط دوران سالمندی را با خصوصیات جامعه آمریکا تجزیه و تحلیل کرده اما در مواردی این موضوع می تواند در مورد شرایط سالمندی در سراسر جهان تعمیم و مطابقت داد.

نویسنده مقاله با اشاره به بحرانی که دیر یا زود گریبانگیر نظام های تامین اجتماعی در سراسر جهان خواهد شد ابتدا دشواری های کنونی  بازنشستگان و سالمندان آمریکایی را در زمینه مساله تامین هزینه های زندگی و درمانی تشریح کرده و نتیجه گرفته که نظام تامین اجتماعی در آمریکا نیاز به یک دگرگونی عمیق و تغییراتی گسترده دارد.

ویلیام سیلتن در ادامه این مقاله خاطرنشان کرده که در سال 1935 زمانی که نظام تامین اجتماعی کنونی در آمریکا شکل گرفت ، تنها 6 درصد از جمعیت آمریکا  65 ساله و بالاتر بودند اما این رقم به تدریج به بیش از دو برابر رسیده و برآوردهای اداره آمار حکایت از آن می کند که تا 20 سال دیگر نردیک به 20 درصد جمعیت آمریکا 65 ساله و بالاتر خواهند بود.

وی تاکید می کند که " وقتی مساله تغییرات و دگرگونی های عمیق در نظام تامین اجتماعی را مطرح می کنم ، منظورم خصوصی کردن یا دولتی کردن نیست و آنچه مطرح کرده ام فراتر از این حرف هاست ."

سیلتن به افزایش جمعیت آمریکا اشاره می کند و با مقایسه جمعیت آمریکا در آغاز قرن 20 ( 1901 میلادی ) با شروع قرن 21 و  ( 2001 ) خاطرنشان کرده است " درست است که جمعیت آمریکا به صورت چشمگیری افزایش یافته و انتظار می رود که بازهم افزایش بیشتری یابد اما مساله جمعیت و افزایش آن یکی از عوامل از دهها عامل موثر در بالارفتن تعداد سالخوردگان جامعه و بحران نظام تامین اجتماعی است ."

وی می گوید : در سال 1900 میلادی میانگین امید به زندگی برای افرادی که پا به سن  65 سالگی می گذاشتند کمتر از 12سال بود اما این رقم در سال 1960 به بالاتر از 14 سال ، در سال 1980 به 16 سال و در سال 2000 به 18 سال رسیده و به عبارت دیگر امید به زندگی در جامعه آمریکا به استناد مدارک اداره آمار اکنون رقمی بیش از 83 سال است .

نویسنده مقاله در ادامه به هزینه های که بر دوش دولت آمریکا سنگینی می کند اشاره دارد و خاطرنشان می سازد که عراق و افغانستان و هزینه هایی از این قبیل را می توان حذف کرد اما تعهدات دولت نسبت به بازنشستگان چیزی نیست که بتوان آن را رها ساخت و باید در نظر گرفت که هر دهه نیز میزان آن افزایش می یابد .

وی برای حل بحران نظام تامین اجتماعی سیستم شناور را پیشنهاد کرده و خواستار آن شده که نظام تامین اجتماعی نیز مانند سیستم مالیاتی کشور سیستم شناور را اجرا کند و هر چه بر تعهداتش افزوده می شود و امید به زندگی افزایش می یابد ، دریافت و پرداخت هایش را با نرخ شناور تعیین کند.

در ادامه این مقاله آنچه به سالمندان و بازنشستگان سراسر جهان مربوط می شود ؛ به استثنای مساله " بحران " و " بالابردن سن بازنشستگی " که مشکل بیشتر نظام های تامین اجتماعی در جهان است ، مساله پیش بینی زندگی سالم تر و با نشاط تر برای سالمندان در آینده است .

سیلتن با بیان این مطلب که از مساله هزینه ها و بحران های تامین اجتماعی که بگذریم باید این نوید را به سالمندان و بازنشستگان نیز داده شود که خبرهای خوبی هم برای افراد مسن و بازنشسته داریم .

وی با استناد به اخبار و گزارش های محافل گوناگون پزشکی و درمانی از کاهش بیماری های مزمن و معلولیت میان سالمندان جهان در شرایط کنونی و نسبت به دهه های گذشته است .

ویلیام سیلتن با استناد به گزارش اخیر دکتر کنت مانتون از دانشمندان  حوزه طب سالمندی و استاد و متخصص برجسته کرسی سستی و ناتوانی های رایج در سنین کهولت می نویسد : در حال حاضر  سن  ابتلا به بیماری های رایج سالمندی مانند بیماری های قلبی ، تنفسی ، آرتروز و از این قبیل در مردان نسبت به پدران سالمندشان یک دهه به تاخیر افتاده به عبارت دیگر افرادی که  در دهه 30 میلادی در سنین 60 سالگی به بالا مستعد ابتلا به این بیماری بوده اکنون این بیماری ها ممکن است در سنین 75 سالگی به بالا در فرزندانشان بروز کند.

دکتر کنت مانتون می گوید : اینها سبب شده که  تصور مردم از دوران سالمندی و کهولت به نحو چشمگیری و شتابانی تغییر یابد و امروز در جامعه و حتی در اداره آمار آمریکا از افرادی که در سنین 65 تا 74 سالگی هستند به عنوان " جوانان قدیم یا سالمندان جوان " یاد می شود .

با این وصف درصد سالمندان در قالب نیروی فعال جامعه نسبت به 50، 60 سال پیش به طرز چشمگیری کاهش یافته و براساس ارقام اداره آمار آمریکا در سال 1950 میلادی 45 درصد افراد 65 سال و بالاتر در بطن نیروی فعال جامعه به حساب می آمدند در حالیکه این میزان اکنون به زیر 20 درصد کاهش یافته است .

نتایج مطالعات و تحقیقاتی که  5 سال پیش در آمریکا صورت گرفت حکایت از آن می کرد که مردان و زنان در آمریکا نسبت به گذشته 5 تا 6 سال زودتر از عرصه فعالیت دست می کشند و بازنشسته می شوند و این امر باعث شده که نظام تامین اجتماعی 91 درصد از افراد تحت پوشش بازنشستگان در سنین 65 سال و بالاتر باشند.

این پرسش مطرح است که با وجود افزایش میانگین امید به زندگی و افزایش سنین ابتلا به بیماری های دوران کهولت ، افراد زودتر از محیط کار و فعالیت فاصله می گیرند ، پاسخ آن ساده است ، اتکا به حقوق و مزایای بازنشستگی و بهره مندی از تامین اجتماعی در یک دوره طولانی تر.

 نویسنده مقاله در پایان به این مساله اشاره می کند که مساله بحران سالمندی و بازنشستگی می رود که به یک بحران فراگیر ؛ با فواصل زمانی اندک درجهان تبدیل شود ، و نتیجه می گیرد که با توجه به افزایش امید به زندگی ، پیشرفته های پزشکی به خصوص در حوزه طب سالمندی و دستاوردهای دیگر از این قبیل ، نظام تامین اجتماعی در هر کشور بنا به مقتضیات و خصوصیات جوامع باید سن بازنشستگی را افزایش دهد .

این پیشنهاد از جهت دیگری نیز حائز اهمیت است ، و آن کاهش زادو ولد است که در دراز مدت می تواند نیروی فعال جامعه یا نیروی انسانی را با مشکلات جدی روبه رو سازد ، بنابراین با  بالابردن سن بازنشستگی هم می توان به طور نسبی از روبه رو شدن نظام تامین اجتماعی با بحران پیشگیری کرد و هم اینکه از به وجود آمدن فاصله عمیقی که در ساختار نیروی انسانی جامعه براثر کنار رفتن زود هنگام افراد کار آمد و با تجربه و نداشتن نیروی انسانی کافی و مجرب ، پدیدار می شود ، جلوگیری کرد.