درباره آلزایمر یا بیماری فراموشی که تشدید آن شخص را به عوارض نقصان عقل و جنون " دمنشیا " مبتلا می سازد ، اظهار نظرهای زیادی به عمل آمده و برخی از صاحبنظران براین باورند که شرایط مطلوب زندگی و تغذیه مناسب و محیط زیست سالم ، از خطر ابتلا به آلزایمر در سنین کهولت و پیری می کاهد.

پایگاه اینترنتی " هلث نیوز " در گزارشی تازه به نقل از محافل پزشکی در آمریکا و اروپا ادامه می دهد که بی تردید  یکی از بهترین روش ها برای بهبود بیماری فراموشی یا آلزایمر علاوه بر تجویز داروهای مخصوص ، تغذیه مناسب به ویژه مواد غذایی حاوی ویتامین های " سی " ، "  یی " ، آنتی اکسیدان ها و بتاکارتن ، کمک شایان توجهی به بهبود بیماران سالمند مبتلا به آلزایمر ، می کند اما به گفته متخصصان بیماری های روان و اعصاب ، روانپزشکان و متخصصان طب سالمندی آنچه بیش از هر چیز به بیمار بهبود می بخشد طرز برخورد یا به عبارت دیگر نحوه رویارویی و تعامل اطرافیان سالمندان با یک فرد مبتلا به این بیماری است .

آلزایمر که به بیماری پیری نیز معروف است بطور کلی در ابتدا با  یک فراموشی مختصر در افراد سالمند شروع می شود و که اگر به موقع متوجه بروز این بیماری در افراد سالمند بشویم ، بی تردید می توان از مخاطرات بعدی از جمله تشدید فراموشی ،  نقصان عقلی و جنون و دیوانگی که سالمندان مبتلا را تهدید می کند ، جلوگیری کرد.

بهتر است در شروع این ناراحتی و در بیمارانی که ابتدا یک فراموشی مختصر دارند ، آنها را دلگرم و مطمئن کنیم که این یک فراموشی خوش خیم و زود گذر و قابل پیشگیری است و با یک سری تمرین های روانی برطرف می شود.

از نظر بالینی ضعف قوای فکری تا 10 درصد از افراد 65 سال به بالا ، ، 20 درصد در افراد بالای 80 سال و 47 درصد در افراد بالای 85 سال مشاهده می شود.

این آمار نشان دهنده آن است که بیماری نقصان عقلی و جنون همه گیر نیست و دستکم 70 درصد جنون پیری از نوع بیماری آلزایمر است و 15 تا 20 درصد به سبب آنفارکتوس های متعدد رگ های گوناگون مغز بروز می کند.

جنون پیری در آغاز با کاهش توجه و قدرت تمرکز ، تغییر شخصیت و فراموشی ، در سالمندان ظاهر می شود و دیوانگی پیری از نوع آلزایمر یا به عبارت دیگر جنونی که ریشه در آلزایمر و فراموشی دارد در آغاز روندی تدریجی داشته و با گذشت زمان تشدید می یابد و بیشتر درمردان بروز می کند و چنانچه به صورت جدی با این روند برخورد نشود بیمار کم کم دچار مشکلات متعددی از جمله عدم کنترل ادرار و مدفوع ، مشکل راه رفتن و برخورد های نامناسب با اطرافیان می شود که در این شرایط می توان گفت که بیمار به هیدروسفالی یا جمع شدن آب در مغز مبتلا شده است.

با توجه به این مساله که چگونه یک فراموشی ساده فرد سالمند را می تواند به طرف جنون و نقصان عقل سوق دهد ، اهمیت درمان بیمار در ابتدای امر ، روشن می شود .

بیماری فراموشی یا آلزایمر با صبر و حوصله قابل علاج است و اطرافیان بیمار باید به این نکته حائز اهمیت توجه کنند که برخورد های نامناسب و رفتار خشن می تواند به صورت یک عامل  در تشدید بیماری و فراهم ساختن زمینه به جنون کشیده شدن بیماری فراموشی فرد سالمند ، عمل کند.

درباره بیماری آلزایمر ، طرز بهبود و روش درمان آن و نیز عوامل تاثیر گذار در به تاخیر انداختن یا جلوگیری از بروز این بیماری بطور کلی ، اظهار نظرهای متعددی شده ؛ از جمله نتایج پژوهش تازه گروهی از پژوهشگران دانشگاه نیویورک " ان وای یو " در شمال شرقی آمریکا که بر روی گروهی از افراد سالمند صورت گرفته نشان داده است که افرادی که بیشتر سال های عمر خود را در مطالعه و کسب دانش سپری کرده ، در مقایسه با دیگران ، کمتر در معرض خطر ابتلا به بیماری آلزایمر قرار می گیرند.

نشریه علمی " نورولوژی " که نتایج این پژوهش را منتشر کرده در ادامه این گزارش افزوده : آنچه که مایه شگفتی محافل پزشکی و روانپزشکی شده به بخش دیگری از نتایج این پژوهش محققان دانشگاه نیویورک مربوط می شود زیرا این بخش از نتایج حکایت از آن می کند که  اگر افراد تحصیل کرده یا افرادی که بیشتر عمر خود را مصروف مطالعه و کسب دانش کرده مبتلا به آلزایمر شوند روند پیشرفت این بیماری در این گروه در مقایسه یا سایرین ، شدت بیشتری به خود می گیرد و پیشرفت بیماری فراموشی یا آلزایمر در آنها سریع تر از دیگران مبتلایان است.

 به نوشته نشریه علمی عصب شناسی یا نورولوژی نتایج این پژوهش نشان داده که افراد تحصیل کرده در صورت ابتلا به بیماری فراموشی به ازای هر سال تحصیل 4 درصد رشد بیماری آلزایمر در آنها بیشتر خواهد بود.

کارشناسان براین باورند که شیوع بیماری آلزایمر در دهه های آینده گسترش بیشتری از آنچه که تا کنون تصور می شده است ، خواهد یافت زیرا با افزایش میانگین امید به زندگی به 80 تا 90 سالگی در چند دهه آینده ، روند بیماری آلزایمر در سطح گیتی نیز روندی صعودی به خود می گیرد و آنطور که پیش بینی شده از هر 5 فردی مرز دهه هشتم زندگی خود را در می نوردند یا به عبارت دیگر سن آنها به  80 سالگی می رسد یک تن به بیماری آلزایمر مبتلا خواهد شد.

دانشمندان شواهدی به دست آورده که مصرف آسپیرین می تواند بیماری آلزایمر را به تاخیر انداخته و حتی مانع از بروز آن در افراد سالمند

شود.

در این تحقیق که بر روی 5 هزار نفر افراد بالای 65 سال صورت گرفته نشان داده که بیش از 3 هزار و 200 نفر از این عده که هنوز در قید حیات هستند ، 104 نفر مبتلا به آلزایمر می باشند.

نتایج این پژوهش نشان داده است که بیمارانی که برای بیش از 2 سال از آسپیرین یا داروهای ضد التهاب غیر کورتونی استفاده کرده ، 50 درصد کمتر از دیگران با احتمال ابتلا به آلزایمر روبه رو هستند.

گروه دیگری از پژوهشگران و دانشمندان از بزاق مارمولکی موسوم به " هیولای هیلا " برای ساخت دارویی که به بهبود حافظه و قدرت یادگیری کمک می کند ، استفاده کرده اند.

این مارمولک سمی در نواحی خشک جنوب غربی آمریکا و غرب مکزیک زندگی می کند و شرکتی که داروی بزاق مارمولک را تولید کرده ، ابراز امیدواری کرده است که از این دارو برای بیماران آلزایمری استفاده شود.

نیش این مارمولک می تواند سمی باشد اما بزاق آن حاوی ماده شیمیایی است که بر برخی دریافت کننده های مغز انسان و حافظه تاثیر دارد .

گروه دیگری از پژوهشگران نیز می گویند : زردچوبه که از اجزای بسیاری از انواع " کاری " است می تواند برای درمان بیماری آلزایمر مفید و موثر باشد.

به باوراین گروه از پژوهشگران زردچوبه به احتمال زیاد سرعت گسترش بیماری آلزایمر را که سبب از کار افتادن سلول های عصبی می شود ، کند می کند.

این گروه از دانشمندان برای مهر تایید زدن به نظریه که از نتایج پژوهش آنها درباره تاثیر زردچوبه در بهبود بیماری آلزایمر ، از قلت نرخ ابتلا به بیماری فراموشی در میان سالمندان هندی در مقایسه با هم سن وسال هایشان در آمریکا استناد کرده و خاطرنشان ساخته اند که تحقیقات انجام شده حکایت از آن می کند که تنها یک درصد از ساکنان بالای 65 سال برخی از روستاهای هند ، به بیماری فراموشی یا آلزایمر مبتلا شده ند.

عنصر اصلی تشکیل دهنده زردچوبه ماده ای است موسوم به " " کرکومین " که در بسیاری از گیاهان نیز وجود دارد اما در زردچوبه بیشتر از دیگر گیاهان یافت می شود.

مردم هند  از مواد و ادویه های تند مانند فلفل و زردچوبه در مواد غذایی خود ، به صورت بسیار زیادی استفاده می کنند و اغلب غذاهای هندی از نظر تند و تیزی متفاوت با دیگر غذاهایی است که مصرف آن در نقاط گوناگون گیتی رایج است.